|
PODSTAWOWE KRYTERIA WYBORU KAMERY CYFROWEJ
Ogólne informacje
Kamera cyfrowa (ang. DVC – Digital Video Camcorder) to urządzenie rejestrujące obraz oraz dźwięk i zapisujące sygnał audiowizualny w postaci cyfrowej. Nośnikami takiego nagrania mogą być taśmy Digital Video w kasetach DV albo MiniDV, płyty DVD lub karcie pamięci.
Istota obrazowania kamer cyfrowych opiera sie na specjalnych przetwornikach, tak zwanych matrycach, wyróżniamy dwa ich rodzaje CCD – Charge Coupled Device oraz CMOS – Complementary MOS.
Głównym powodem wyparcia kamer analogowych przez cyfrowe jest trwałość i jakość zapisu. Materiał na kasecie DV/MiniDV/Digital8, płycie DVD czy dysku twardym jest praktycznie idealnie trwały, a trwałość ta zależy tylko od ewentualnych czynników mechanicznych oddziałujących na nośniki. Taśmy analogowe (VHS, S-VHS, 8, Hi8) ulegają zużyciu. Reasumują-im więcej razy taśma zostanie nadpisana, tym gorszej jakości otrzymamy materiał. Z taśmą cyfrową jest o tyle lepiej iż zużyta spowoduje, że nagrany na nią obraz może mieć oczywiście pojedyncze zaniki w obrazie lub zakłócenia jednak praktycznie rzecz biorąc, stare, kilkuletnie kasety MiniDV, ilekroć byśmy ich nie odtwarzali, to nadal jakość znajdującego się na niej materiału będzie dokładnie taka sama jak po nagraniu.
Zapis cyfrowy daje pełniejszy i łatwiejszy dostęp do systemu multimedialnego. Nagrany materiał możemy edytować za pomocą komputera z oprogramowaniem edycyjnym, np. Adobe Premiere. Wyedytowany materiał wideo można następnie przekonwertować do wielu formatów. Można nagrać film na DVD, DivX, VCD, można z powrotem nagrać na kasetę DV/MiniDV albo nawet na kasetę VHS. Możliwości są ogromne, gdy mamy do czynienia ze środowiskiem komputerowym. Aby więc materiał nadawał się do użytku dla każdego, musimy materiał DV „przerobić” do postaci DivX, DVD lub VHS. O ile dwa pierwsze warianty wymagają odpowiedniego oprogramowania lub nagrywarki DVD, o tyle do trzeciego wariantu wystarczy nam magnetowid VHS, ponieważ każda kamera cyfrowa posiada również złącza analogowe (chinch lub S-Video). Mając takie możliwości praktycznie każda osoba może za pomocą dostępu do komputera i odpowiedniego oprogramowania stworzyć w domu amatorskie studio filmowe.
ZOBACZ KAMERY CYFROWE
Format zapisu
DV, MiniDV (ang. Digital Video) – format cyfrowego zapisu wizji stosowany głównie w kamerach cyfrowych DVC (ang. Digital Video Camcorder).
HDV - Rozdzielczość kamer HDV jest nawet do 4 razy większa niż w zwykłych kamerach. Kamera HDV rejestruje obraz o wysokiej rozdzielczości, złożony z 1080 linii (1080i). Tym samym zapewnia najwyższą jakość obrazu. Nośnikiem formatu HDV są kasety MiniDV.
AVCHD DVD - Kamery Sony AVCHD DVD zapisują autentyczny obraz High Definition na łatwo dostępnych płytach DVD o średnicy 8 cm. Dzięki zastosowaniu przez Sony technologii DVD+R DL (Dual Layer), można nagrać na jednej płycie prawie godzinę filmu HD (w trybie LP). Obraz charakteryzuje się nieprzeciętną czystością i szczegółowością. Co więcej, w najbliższym czasie pojawią się nowe możliwości odtwarzania i prezentowania nagrań z kamery AVCHD DVD Handycam. Przykładowo, do wyświetlenia filmu na telewizorze HD ready będzie można użyć odtwarzacza Blu-ray zgodnego z formatem AVCHD czy nowej konsoli PLAYSTATION®3. Ponadto możliwe jest bezpośrednie podłączenie kamery do telewizora lub monitora HD ready przez interfejs HDMI i sterowanie odtwarzaniem przy użyciu dostarczonego pilota.
Nośnik zapisu danych
Kasety DV i MiniDV posiadają tę samą taśmę o szerokości 6 mm. Wymiary kaset: DV – 125x78x14,6 mm, MiniDV – 66x48x12 mm. Maksymalny czas zapisu na taśmie wynosi dla DV 270 minut (tryb SP – Standard play), dla MiniDV 80 minut (tryb SP). Jakość obrazu jest bardzo dobra, porównywalna z jakością obrazu nadawanego w telewizji lub nawet lepsza. Rozdzielczość pozioma wynosi 500-540 linii. Dla porównania VHS posiada ok. 250 linii. Większość urządzeń posiada również możliwość zapisu w trybie LP (Long play). Czas nagrania wydłuża się wtedy o połowę, kosztem nieznacznego spadku jakości dźwięku. Jakość obrazu zostaje identyczna jak w trybie SP. Czasem jednak można stracić część nagrań w związku ze zmniejszoną prędkością przesuwu taśmy. Zapis w trybie LP jest więc ryzykowny zarówno dla dźwięku jak i dla obrazu, szczególnie jeśli kasetę odtwarza się na innym urządzeniu niż się nagrało.
Zapis dźwięku odbywa się w postaci PCM Stereo z jakością porównywalną do jakości dźwięku CD. Zapis DV jest zapisem cyfrowym na taśmie magnetycznej, a więc pogorszenie jakości jest bardzo niskie i może wynikać tylko z trwałości samej taśmy.
Kamery DV wyposażone są w popularne dziś złącze FireWire (IEEE1394), które służy do bezstratnego przesyłania obrazu DV o rozdzielczości 720x576 (PAL). Obecnie, złącze to staje się bardzo popularne i część płyt głównych komputerów posiada kontroler FireWire. W sprzedaży są również kontrolery FireWire na PCI, jako rozszerzenie komputera. Niektóre, droższe kamery DV i MiniDV wyposażone są również w wejścia analogowe pozwalające na konwersję analogowo-cyfrową. Dzięki temu można skopiować do komputera i na kasetę DV materiały filmowe np. z VHS, w zasadzie bez zauważalnej straty jakości jeśli skorzysta się z gniazd S-Video.
MiniDV jest zminiaturyzowanym formatem DV, który powstał z myślą o małych, amatorskich kamerach wideo. Amatorskie kamery MiniDV cechują się zwykle niewielkimi rozmiarami i wagą. Obecnie najpopularniejsze kamery amatorskie to właśnie kamery MiniDV. Format DV jest również wykorzystywany do produkcji telewizyjnej, szczególnie przy pracy reporterskiej i przy nagraniach ukrytą kamerą. 1 godzina filmu DV zajmuje 12,7 GB.
Kasety Mini DV praktycznie mogą być odczytane tylko w cyfrowej kamerze. Kilku producentów próbowało promować cyfrowe magnetowidy na kasety Mini DV, ale urządzenia te nie zdobyły popularności.
Większość kamer umożliwia zapis filmu na taśmie DV w dwóch prędkościach: SP (18,83 mm/s) i LP (12,57 mm/s). W trybie LP na taśmę wchodzi o połowę więcej materiału niż w przypadku LP. Najdłuższe dostępne taśmy mają pojemność 80 min w trybie SP, czyli 120 min w trybie LP. Dla niektórych okazało się to zbyt mało i w zamian za częściową utratę jakości obrazu chcieli możliwości zapisania większej ilości danych. Stąd pomysł na dwukrotne spowolnienie tych trybów i stworzenie standardów Extended SP (ESP) i Extended LP (ELP). Dzięki dodaniu trzeciej głowicy, zmniejszeniu liczby ścieżek z 25 do 12,5 i ograniczeniu rozdzielczości zapisywanego obrazu, w rezultacie na 80-minutowej taśmie można zapisać odpowiednio: 160 i 240 min.
 Płyta DVD - pojemność małych płyt DVD nie powalają na kolana - w trybie najlepszej jakości można zapisać zaledwie 20 minut materiału. W trybie średnim zmieści się 30 minut, w trybie ekonomicznym zaś - godzina. Według producentów jakość obrazu w trybie ekonomicznym jest porównywalna z jakością zapisu w standardzie SVHS. Pomysł trzeba jednak przyjąć za dobrą monetę. Obecnie prowadzone są już zaawansowane prace nad wykorzystaniem niebieskiego lasera w odczycie płyt optycznych, których pojemność ma sięgnąć 30 GB. Ich miniaturowa, 8-centymetrowa wersja będzie miała pojemność ponad 9 GB, a to wystarczy do zapisania około 3 godzin materiału w najlepszej jakości lub 9 godz. w ekonomicznej. Na jednej małej płytce więcej chyba nie trzeba...
HDD - Alternatywą, a także pewnym uproszczeniem dla kamer z nośnikami ruchomymi stały się kamery HDD, czyli z wbudowanym twardym dyskiem. Pojemność takiego dysku waha się od 20 GB do nawet 60 GB.
OZNACZENIA I PARAMETRY
Kamery DVD
Materiał nagrywany jest na płyty MiniDVD (8cm). Największą zaletą takiego rozwiązania jest niesamowita wygoda dla użytkownika. Po wykonaniu zdjęć, wyciągamy płytę z kamery, wkładamy do odtwarzacza DVD, odkładamy na półkę lub wysyłamy znajomym. Nie potrzeba żadnych przeróbek, materiał zostaje zapisany bezpośrednio wg standardu DVD. Kamery Sony i Panasonica zapisują filmy na płytach DVD-R/RW o średnicy 8 cm. Jeszcze w kamerze można dokonać wstępnej obróbki zapisanego materiału. Następnie tak przygotowany film można od razu odtworzyć w tradycyjnym odtwarzaczu DVD bądź poddać dalszej obróbce w komputerze. Nie trzeba już tracić czasu na przegranie materiału na twardy dysk czy szukanie odpowiednich kabli. Unikając przewijania taśmy, można też oszczędzić czas i energię w bateriach.
ZOBACZ KAMERY DVD
 Kamery HDD
Kamery z twardym dyskiem są alternatywą dla kamer z nośnikami ruchomymi. Pojemność takich dysków waha się od 20 GB do nawet 60 GB. Kamery HDD wyposażone są w port USB, dzięki któremu materiał można bezpośrednio zgrać z dysku twardego kamery na dysk twardy komputera, bez konieczności wypalania go na płycie.
ZOBACZ KAMERY HDD
Matryce CCD
CCD (z ang. Charge-Coupled Device - układ ze sprzężeniem ładunkowym)-sensor optyczny złożony z elementów CCD odczytuje natężenie światła padającego na pojedynczy jego element. Natężenie światła jest wprost proporcjonalne do ilości fotonów padających na element matrycy i związanym z tym pobudzeniem elektrycznym. Specjalny układ odczytuje rzędami wartości natężenia prądu wyzwalanego w poszczególnych elementach CCD. Otrzymane w ten sposób analogowe dane zostają wzmocnione i poddane konwersji do postaci cyfrowej, a często nawet dodatkowo kompresowane. W ten sposób uzyskiwana jest informacja o jasności danego obrazu.  Barwa poszczególnych punktów obrazu ustalana jest na podstawie analizy podstawowych kolorów składowych: czerwonego, zielonego i niebieskiego według standardu RGB. Każdemu z nich przypisany zostaje jeden z kolorów a odczyt końcowy uzyskuje się dzięki interpolacji odczytu sąsiadujących ze sobą detektorów.
Pierwszy egzemplarz CCD został zbudowany w 1969 roku. Pierwsza kamera złożona była z ośmiu pikseli ułożonych w jeden rząd. Większy model o rozmiarach 100x100 pikseli powstał dopiero w 1973. Matryce te na początku były rozwijane przez naukowców w celach badawczych a dokładniej w celu obserwacji kosmosu. Jak zwykle duży udział miał w tym rząd amerykański a dokładnie jego komórka NASA.
 Dzisiejsze matryce są oczywiście dużo lepszej jakości dzięki postępowi technicznemu. Najnowocześniejsze matryce CCD zbudowane są z milionów elementów światłoczułych, jednak ze względu na cenę są na razie stosowane głównie w profesjonalnych i półprofesjonalnych urządzeniach wideo (w tym również w cyfrowych aparatach fotograficznych). W amatorskich kamerach internetowych stosuje się sensory CCD złożone z kilkuset tysięcy elementów fotoczułych, co pozwala na uzyskanie rozdzielczości rzędu 640x480 pikseli. Najbardziej zauważalną zmianą w kamerach profesjonalnych jest wprowadzenie potrójnego przetwornika CCD. Każdy z nich pełni rolę filtra z tylko jednym kolorem z palety RGB. Dzięki temu zdecydowanie poprawia się jakość obrazu.
Najnowsze kamery do zastosowań bardziej profesjonalnych posiadają 3 matryce CCD po 470,000 pikseli każda.
Matryce CMOS
 Układ elementów światłoczułych produkowany w technologii CMOS, z których można odczytać natężenie określonej części spektrum światła. Matryca CMOS jest tańsza w produkcji niż CCD, ze względu na użycie bardziej rozpowszechnionej technologii. Ma ona również mniejszy pobór mocy. Jednak matryce CMOS mają zazwyczaj mniejszą rozdzielczość i są mniej czułe (to znaczy działają tylko przy dobrym oświetleniu). Stosowane zarówno w najtańszych (kamerki internetowe) jak i najdroższych aparatach cyfrowych (DSLR).
WYPOSAŻENIE
Pilot
Kamery cyfrowe wyposażone są zazwyczaj w pilot, którym zdalnie można nimi sterować. Pilot posiada zazwyczaj obsługę podstawowych funkcji.
Kabel USB
Pozwala przesłać zdjęcia za pomocą kabla USB z kamery do komputera. Połączenie jest niezwykle łatwe, a kamera jest automatycznie rozpoznawana.
Akcesoria
Przy wyborze kamery cyfrowej warto zwrócić uwagę na szeroki wybór akcesoriów.
Lampy - zarówno rozświetleniowe, jak i błyskowe (a często połączone w jedno urządzenie). W wielu modelach kamer stopka do lampy jest wyposażona w odpowiednie styki do współpracy z konkretnym modelem lampy. Tylko takie rozwiązanie umożliwia sterowanie lampą przez kamerę i np. wyzwolenie błysku.
Zapasowy akumulator - mimo że to z reguły wydatek rzędu kilkuset złotych, warto go ponieść. Zapasowy akumulator można też zdobyć w sposób pośredni, gdyż producenci wykorzystali go jako możliwość pozyskania lojalności klienta. Te same modele akumulatorów od cyfrowych kamer Canon i Sony są także stosowane w niektórych ich aparatach cyfrowych. Warto o tym pamiętać, jeśli decydujemy się na kupno dwóch tych urządzeń. Wielu producentów oferuje także akumulatory o wydłużonym czasie działania, często nawet pięciokrotnie.
Obiektyw- w kamerach cyfrowych nie ma potrzeby zmiany obiektywów, tak jak w aparatach fotograficznych (chociaż gdyby ktoś bardzo chciał, do profesjonalnej kamery Canon XL 1 są oferowane dodatkowe obiektywy, a po założeniu specjalnej redukcji, można dołączyć wszystkie obiektywy od aparatów serii Canon EOS). Nie oznacza to jednak, że nie ma możliwości manipulowania parametrami optyki kamery. Do większości modeli są dostępne telekonwertery o współczynniku przybliżenia nawet do 1,7x lub filtry szerokokątne, o współczynniku 0,7x. Są też oferowane inne akcesoria rozszerzające funkcjonalność kamer.
Powrót do korzeni zaproponowały ostatnio Panasonic i Sony. Firmy te zaprezentowały kamery, w których nośnikami zapisu są 8-centymetrowe płyty DVD-R.
Ekran LCD
Dzięki technologii cyfrowej możesz oglądać kasetę na ekranie cieklokrystalicznym LCD. Jego jakość opiera się na jego rozmiarze oraz rozdzielczości. By otrzymać dobry obraz, ekran 2.5 " (przekątna 6.5 cm) musi posiadac rozdzielczość minimum 120 000 pikseli. Rozwiązaniem wygodniejszym jest większy ekran 3.5 " (przekątna 9 cm) przy rozdzielczości 200 000 pikseli.
Budowa
1. Obiektyw
W kamerach wideo stosuje się wyłącznie obiektywy zmiennoogniskowe, czyli tak zwane zoomy. Na obiektywie znajdziemy następujące oznaczenia:
- krotność zoomu - współczynnik przed "x" określa jak bardzo można przybliżyć obraz. Im liczba jest większa, tym bardziej można przybliżyć filmowaną scenę.
- zakres ogniskowych - określa właściwie to samo, co "krotność zoomu". Pierwsze liczby mówią o tym, jak szeroko można objąć filmowaną scenę, drugie - jak duże da się zrobić zbliżenie. Trzeba pamiętać, że jest to też uzależnione od wielkości matrycy CCD.
- światło obiektywu - w ten sposób określa się największy otwór przysłony, czyli to, jak dużo światła obiektyw może wpuścić do wnętrza kamery. Lepiej, gdy po "1:" jest jak najniższa wartość.
- średnica gwintu przeznaczonego na filtr - podobnie jak w aparatach fotograficznych możesz używać filtrów korekcyjnych (np. UV) lub tworzących różnego rodzaju efekty (m.in. "gwiazd" z punktów świetlnych - takich jak latarnie, świeczki). Można również dokręcić "konwertery" - nakładki na obiektyw powodujące rozszerzenie kadru (wide-converter) lub jego przybliżenie (tele-converter).
2. Mikrofony
Najczęściej stosuje się nie jeden, a dwa mikrofony, by rejestrować dźwięk stereo.
3. Pokrywa gniazd transmisyjnych
- gniazdo S-Video - umożliwia transmisję analogowego sygnału, np. do magnetowidu lub analogowej kamery wideo.
- gniazdo DV - służy do transmisji danych w postaci cyfrowej - do komputera, innej kamery cyfrowej lub cyfrowego magnetowidu. Jeśli gniazdo ma oznaczenie "i", możliwa jest także transmisja sygnału do kamery.
W kamerach występują także gniazda: "AV" (mały jack), służące np. do wyświetlania nagrania na ekranie telewizora, oraz USB, które najczęściej wykorzystuje się do pobierania zdjęć cyfrowych do komputera lub transmisji internetowej.
4. Odchylany panel LCD
Charakterystyczny element kamer cyfrowych. Na nim można obserwować rejestrowany obraz. Często mamy możliwość ustawienia jasności wyświetlanego na nim obrazu.
5. Przyciski obsługi funkcji menu
Z ich pomocą można używać efektów specjalnych oraz sterować odtwarzaniem zarejestrowanego filmu.
6. Gniazdo karty pamięci
Tu umieszczamy kartę pamięci, na której są zapisywane cyfrowe fotografie i krótkie klipy wideo.
7. Akumulator kamery
Na ogół umieszcza się go na zewnątrz, a nie jak w aparatach - w środku korpusu.
8. Odchylany okular
Posiada wbudowany mały wyświetlacz LCD. Można go używać do podglądania filmowanej sceny, jest to jednak niewygodne i męczy wzrok.
9. Uchwyt do lampy
Gdy filmujemy w ciemnym pomieszczeniu, można wspomagać się dodatkowym źródłem światła.
10. Przycisk funkcyjny
Czyli start/stop oraz kamera i magnetowid. Zaczynamy i kończymy nim filmowanie oraz decydujemy, czy nagrać film czy go obejrzeć.
11. Kieszeń kasety Mini DV, płyty DVD
12. Wbudowany głośnik
13. Przycisk zoom
Spust migawki i przełącznik wyboru nośnika. Obsługiwane najczęściej przez palec skazujący, zmiana ogniskowej, przycisk do wykonywania cyfrowych zdjęć.
Łączność
Port FireWire, zwany też IEEE 1394, i.Link lub po prostu DV. Znajduje się on we wszystkich modelach kamer cyfrowych, z wyjątkiem kamer Sony zapisujących obraz na kasetach Hi8.
DV In i DV Out (FireWire)kamery_cyfrowe_9 - wyjście DV (lub DV Out) pozwala ustawić połączenie pomiędzy kamerą a komputerem. Występuje w większości kamer, daje możliwość obróbki filmu na komputerze (za pomocą odpowiedniego oprogramowania). Wejście DV (lub DV In) jest mniej powszechne wśród kamer, pozwala przesłać zmontowane nagranie z komputera przez kamerę do kasety Mini-DV.
Port USB – pozwala na przesłanie do komputera zrobionych kamerą zdjęć, a w urządzeniach z funkcją kamery internetowej jest jedynym medium transmitującym dane do komputera. Na pierwszy rzut oka złącze USB w kamerze trudno jest zauważyć, bowiem ma inny kształt niż znane z drukarek czy skanerów. Złącze to nazywa się "mini-B" i trudno jest kupić taki kabel w normalnych sklepach - warto zatem pilnować kabla dołączonego do kamery. W przypadku kamer DVD i HDD (zapisują one materiał wideo w formacie MPEG-2) najczęściej transmituje się go właśnie przez USB.
Wejście analogowe
Pozwala przekształcić kamerę w nagrywarkę. Można zatem nagrywać sekwencje wideo pochodzące nawet z kamery VHS lub kamery cyfrowej na nośnik, który obsługuje kamera (kasetę Mini-DV, płytę MiniDVD czy twardy dysk). Ta opcja jest idealna dla wszystkich tych osób, które posiadają starsze nagrania. W rzeczywistości numeryzacja nagrań analogowych powoduje, że te nagrania nie ulegają zniszczeniu w miarę upływu czasu.
Wyjście S-Video
Niezbędne, pozwala na połączenie kamery z telewizorem.
Wejście Mikrofon
Umożliwia połączenie dodatkowego mikrofonu do kamery by zarejestrowany dźwięk
był dobrej jakości. Ta opcja jest ważna w przypadku kręcenia sceny, w której dźwięk jest istotny.
Słuchawki
Zezwalają osobie nagrywającej film na kontrolowanie dźwięku w trakcie rejestracji.
WARTO WIEDZIEĆ
Stabilizator obrazu
Stabilizator obrazu łagodzi drżenie dłoni i tym samym sprawia, że obraz jest bardziej wyraźny. Jest bardzo użyteczny dla początkujących użytkowników kamer. Istnieją dwa typy stabilizatorów:
- Stabilizator cyfrowy (najczęściej spotykany w kamerach cyfrowych) funkcjonuje dzięki sensorowi, który „interpretuje” obraz w czasie ruchu. Gdy stabilizator jest włączony, część pikseli z brzegów przetwornika CCD staje się nieaktywna i służy pozyskiwaniu dodatkowych informacji o filmowanym obiekcie. Informacje te, w wyniku matematycznych obliczeń, są „wplatane” w film, dzięki czemu obserwujemy materiał bez zbędnego drżenia. Odbija się to niestety, (chociaż nieznacznie) na jakości obrazu, gdyż do jego pozyskania nie są wykorzystywane wszystkie, fizycznie znajdujące się na przetworniku CCD, piksele.
- Stabilizator obrazu optyczny działa w oparciu o soczewki, które korygują obraz i nie powodują utraty światła podczas nagrywania w pomieszczeniach. Ten typ stabilizatora jest bardziej efektywny, ale jest mniej powszechny wśród kamer z powodu wygórowanej ceny oraz swojego dużego rozmiaru.
Nocne filmowanie
Producenci prześcigają się w dążeniu do minimalnej granicy światła umożliwiającego zapis filmu w kolorze. Ich osiągnięcia zatrzymały się na poziomie 0,5-2 luksów. Jeśli istnieje jakiekolwiek źródło światła (ognisko, latarnia, księżyc w pełni), do filmowania wystarczy znajdująca się we wszystkich kamerach funkcja filmowania w nocy. Działa ona wtedy w trybie nocnych zdjęć i ma dłuższy czas otwarcia migawki. Dzięki temu zwiększa się czułość kamery. Powoduje to jednak smużenie obrazu, a także konieczność stosowania statywów. Zarówno filmowane obiekty, jak i kamera nie mogą szybko się poruszać, gdyż obraz będzie zupełnie zamazany. Jeśli jest całkowicie ciemno wtedy pomoże tylko kamera filmująca w podczerwieni, ale zarejestrowany przez nią obraz będzie czarno-biały. Gdy zależy nam na kolorze, musimy postarać się o źródło światła, którym może się stać sama kamera wyposażona w system zapisu przy całkowitym braku oświetlenia. Jako „latarka” w kamerach tych funkcjonuje mała lampka, dająca bardzo rozproszone światło bądź odwrócony w stronę filmowanego obiektu świecący na biało wyświetlacz. Kamery Sony do rejestracji w nocy wykorzystują technikę Night Shot, w której obiekt jest oświetlany wiązką światła podczerwonego, pochodzącego z diod półprzewodnikowych, pracujących w tym zakresie promieniowania. Jednocześnie następuje zmiana czułości przetwornika CCD dla podczerwieni (z układu optycznego zostaje usunięty filtr działający w zwykłym paśmie światła widzialnego). Użytkownik ma możliwość wyboru pracy w jednej z opcji - bez oświetlenia diodami LED lub z jednym z dwóch stopni intensywności świecenia (Super Night Shot). Jest także możliwość dokupienia dodatkowej lampy doświetlającej, działającej w podczerwieni, która zwiększa zasięg filmowania w tych warunkach do ok. 30 m. Wadą tego rozwiązania jest to, że udostępnia ono tylko obraz monochromatyczny, lecz szczegółowy, o doskonałej ostrości i kontraście.
Literka „E”
Jeśli na końcu nazwy modelu widnieje literka „E” oznacza to, że dany model przeznaczony jest na rynek europejski. Różnica polega tu przede wszystkim na systemie zapisu (PAL w odróżnieniu od NTSC). W Polsce oficjalnie sprzedawane są tylko takie modele. Kamery przeznaczone np. na rynek amerykański (NTSC) sprawiają w warunkach europejskich dużo kłopotu - zwykłe przegranie materiału na kasetę VHS może się okazać nie lada problemem.
Różnice pomiędzy systemami zapisu MiniDV i Digital8
Do tej pory najpopularniejszym standardem zapisu cyfrowego wideo był system MiniDV (zmienia się to powoli na rzecz kamer DVD i HDD). Różnica między MiniDV i Digital8 tkwi jedynie w nośniku. W systemie Digital8 wykorzystywane są większe kasety - takich samych gabarytów jak analogowe Video8/Hi8.
Natomiast informacje zapisywane na taśmie są dokładnie w takim samym formacie (taka sama rozdzielczość, sposób kompresji, itp.), więc na poziomie danych systemy są ze sobą w zupełności kompatybilne. Można np. kopiować cyfrowo, bez strat spowodowanych rekompresją z kamery MiniDV na Digital8 i odwrotnie, oraz do komputera wyposażonego w kontroler DV.
Dla osób posiadających duże archiwa nagrań analogowych Hi8 lub Video8, zaletą może być funkcja odtwarzania takich kaset w niektórych kamerach Digital8. Do wad systemu Digital8 należy zaliczyć jego małą popularność i co za tym idzie uniwersalność - kamery Digital8 produkowała wyłącznie firma Sony, jednak już wycofała się z tego formatu. Poza tym większe gabaryty kaset Digital8 powodują, że i same kamery są trochę większe.
| 
